Με κεντρικές αναφορές στα γεγονότα της Λυρικής καθώς και στην παράταση που πήρε η έκθεση του Κωνσταντίνου Γιάνναρη μέχρι το Πάσχα αλλά και με όλες τις μόνιμες στήλες κυκλοφορεί στις
20 Μαρτίου το 53ο τεύχος της City Uncovered.
La grande omofobia - Γράφει η Ισαβέλλα Κωνσταντινίδου
Όπερα σε αναρίθμητες πράξειςΣυνθέτις: Η Ορχήστρα της Λυρικής Σκηνής
Λιμπρέτο: Η Ορχήστρα της Λυρικής Σκηνής
Πρωταγωνιστής: Η Ορχήστρα της Λυρικής Σκηνής
Σκηνοθέτις: Μία ανυποψίαστη Γαλλίδα
Πλοκή:Το μέρος: ένα βουκολικό θέατρο μέσα σε μία βρώμικη πολυκατοικία, με ταπετσαρίες που κρέμονται, άφθονο ψευδοξύλινο χρώμα στα έπιπλα, κλασική φτηνιάρικη μπορντώ ταπετσαρία στα στενά άβολα καθίσματα, ψευτογκράντε σκάλες στην είσοδο που ανεβαίνουν με έπαρση φουστανέλας σε άλογο στον πρώτο όροφο με τα θεωρεία – κοτετσάκια.
Πιο ειδικά το μέρος: μία γούβα κάτω από τη σκηνή όπου συνήθως στα αντίστοιχα μεγάλα θέατρα σε άλλες μεγάλες χώρες βρίσκονται τα μουσικά ταλέντα της χώρας εκείνης και παίζουν με κέφι, οίστρο και πολύ όμορφα αυτά που υπαγορεύει η σύνθεση και η βραδιά. Στο ανωτέρω βουκολικό θέατρο, που ως βουκολικό θεωρείται και τσιφλίκι, τα μεγάλα ταλέντα της βουκολικής χώρας παίζουν αυτό που τους αρέσει με τον τρόπο που τους αρέσει. Δεν σηκώνουν μύγα στο κλαρίνο, το όμποε, και το βιολί τους. Παίζουν όπως τους αρέσει, όπως κάνουν δεκαετίες τώρα. Τώρα όμως λένε και στους/τις από πάνω από την γούβα τι να κάνουν. Και ακόμα χειρότερα, πολτοποιούν την σύλληψη της καλεσμένης και καταξιωμένης σκηνοθέτιδας γιατί δεν ταιριάζει με την Γενοβέφα πάνω στο κιλίμι που ξέρουν από τα γεννοφάσκια τους.
Μα για τι πράμα μιλάμε τώρα; Μα για την Λυρική Σκηνή που βρίσκεται εκεί στη μέση της Ακαδημίας ως πνεύμα ανερμάτιστο που καθοδηγεί την οπερατική ζωή τούτης της χώρας από τον πόλεμο και μετά. Πόσες και πόσοι από μας δεν ενθυμούνται με ανατριχίλα τα χάλκινα της Αΐντα περασμένων δεκαετιών να πυροβολούνε σμήνη πτηνών στον καθάριο αττικό ουρανό που πέφταν λαβωμένα στην αττική άσφαλτο. Πόσα φλάουτα στις Λουτσίες δεν έχουν φύγει για βόλτα χωρίς επιστροφή. Πόσες εφηβικές ψυχές δεν χαρακώθηκαν για πάντα από τους ήχους τούτους.
Αυτός ο ναός, λοιπόν, της τέχνης του μελοδράματος, ξαναχτύπησε. Αυτή τη φορά σε άλλο επίπεδο, που συνδέεται όμως άμεσα με το επίπεδο ‘είμαι εδώ μόνιμος και μόνιμη άρα δεν μελετάω’, όπως συνέβαινε παλιά. Τώρα που μελετάνε κάτι άλλο πρέπει να κάνουνε, προφανώς. Πρέπει να κατακρεουργούν την υποψία του φιλελευθερισμού, την διαφορετικότητα, την έκφραση της /του δημιουργού επί σκηνής, μόνο και μόνο επειδή θίχτηκαν τα βουκολικά, αρνίσια ήθη.
Η όπερα, που κάποτε ήταν μουχλιασμένο και όπως έλεγαν πολλοί και πολλές, νεκρό είδος, έχει ξανάρθει στη ζωή με φρέσκες αναγνώσεις της μουσικής της, των πλοκών της, με μυαλά του αιώνα μας να βρίσκουν σ’ εκείνη αυτά που κάποτε δεν τολμούσαν όχι απλώς να βγουν στη σκηνή αλλά ούτε να εξομολογηθούν στους εαυτούς τους άνθρωποι που ήταν διαφορετικοί, που έβλεπαν, ένιωθαν αλλιώς. Με αυτή την προσέγγιση, η ανυποψίαστη Γαλλίδα ήρθε εδώ χάμω να μας δώσει την άποψή της για την Ρούσαλκα του Ντβόρζακ. Δεν με νοιάζει αν το φιλί μεταξύ των ανδρών είναι αυθαίρετο, αν είναι εμφύτευμα, ή αν προκύπτει φυσικά σ’ αυτήν την ενδιαφέρουσα όπερα. Μ’ ενδιαφέρει η μπόχα της νέκρωσης που έβγαλε για μία φορά ακόμα η Λυρική. Μ’ ενδιαφέρει η αποστροφή αυτών των ανθρώπων για άλλα βλέμματα, άλλες απόψεις, άλλες ιδέες, σκέψεις, άλλους ανθρώπους.
Αυτοί οι άνθρωποι είναι μουσικοί. Είναι ίσως όμως γνωστό πια ότι αυτό δε σημαίνει τίποτε. Έχουμε την φρικτή εικόνα του Ναζί αξιωματικού να απαγγέλλει Δάντη βλέποντας από ένα τζαμάκι τους ανθρώπους να πεθαίνουν μέσα στου θαλάμους αερίων, έχουμε τους Ναζί να δακρύζουν με τις συμφωνίες των εκπληκτικών έργων που παρήγε η κουλτούρα τους πριν από αυτούς. Άρα η εκτίμηση της μουσικής είναι ολοφάνερο ότι δεν σημαίνει πρόοδο, ούτε φιλελευθερισμό, ούτε εκτίμηση του τρόπου που εργάζεται ένα δημιουργικό μυαλό, ούτε αγάπη για το ανθρώπινο είδος.
Η υπόθεση που μπορούμε ίσως να κάνουμε για να την μελετήσει η επιστήμη είναι ότι η απόσταση του μέρους του εγκεφάλου που παίζει όμορφα ένα μουσικό όργανο και του μέρους εκείνου που κάνει τον άνθρωπο να προχωράει δεκαετίες το πνεύμα του είναι τεράστια και σε πολλές περιπτώσεις αγεφύρωτη. Παρακαλώ επιβεβαιώστε.
