50 τεύχη City Uncovered! - κυκλοφορία 03 Φεβρουαρίου

Αλλόκοτα #50
Milk εκεί, μέλι-γάλα εδώ

Ο λόγος για την ταινία «Μιλκ», που προκάλεσε διάφορες ενδιαφέρουσες και ενδεικτικές αντιδράσεις. Παρατηρούμε ότι άρεσε γενικότερα, προβλημάτισε, αλλά κατέδειξε επίσης και την ντόπια ομοφοβία μας που έχει αναχθεί σε τέχνη με ποικίλες τεχνοτροπίες. ‘Αλλοτε αυτή κρύβεται κάτω από πετρούλα στο απέραντο και κατά τόπους πράσινο λιβάδι της κριτικής κινηματογράφου, άλλοτε τη βρίσκουμε να μας βγάζει γλώσσα μέσα από εκμοντερνισμένη και φιλελεύθερη προσέγγιση εκμοντερνισμένου και φιλελεύθερου σταλινικού εντύπου. Αλλά δε θα με νοιάξει αυτό τώρα. Αυτό το ξέραμε, το ξέρουμε και θα το βλέπουμε μπροστά μας όσο καπνιστές πίπας με γκρίζα μαλλιά θα κρατάνε τα ηνία της προοδευτικής ιντελλιγκέντσιας (ζητώ εκ βάθους συγγνώμη από τους/τις καπνιστές και καπνίστριες πίπας με άλλα χρώματα στα κεφάλια, ή με άλλα κεφάλια).

Ένα πράμα που φέρνει δάκρυα στα μάτια είναι ότι ακόμα και πολιτικά ζώα μπορούν δυνητικά σε παράλληλα σύμπαντα να έχουν στόχους και ιδεολογία. Άτομα που, αν ήταν μέινστρημ, μπορεί να ήταν πραγματικά ο / η μέσος-η δημοτική-ός σύμβουλος, βουλευτής κλπ. που ανταλλάσσει ψήφους και χάρες με πανάλαφρη καρδούλα για ένα προσωπικό πολιτικό μέλλον, όντας όμως άνθρωπος μειονότητας του περιθωρίου, ζει για την επίτευξη του καλύτερου κόσμου με πλήρη ανθρώπινα δικαιώματα. Και πεθαίνει κιόλας εξ αιτίας αυτού.

Περισσότερα δάκρυα επίσης γεμίζουν τα ματάκια μας μόλις κοιτάξουμε τα θέματα για τα οποία σκιζόντουσαν οι ήρωες του έργου. Δηλαδή, τα πλήρη ΛΟΑΤ δικαιώματα εν τη δεκαετία του ’70 και τον εθνικό πόλεμο εναντίον μιας νομοθεσίας που θα χτυπούσε μία κοινωνία στο μεδούλι της, την παιδεία. Με άλλα λόγια, η Αμερική το 1978 προσπαθούσε να περάσει νόμο να διώκονται οι γκέι και οι λεσβίες παιδαγωγοί από τα σχολεία και δεν τα κατάφερε. Ο Μιλκ, με τον λόγο του «της ελπίδας» ("Hope Speech"), έκανε το πράιντ εκείνης της χρονιάς διπλάσιο σε όγκο και αναπτέρωσε το ηθικό όλων δείχνοντας ότι ένας καλύτερος κόσμος με απόλυτο σεβασμό στη διαφορετικότητα μάς περιμένει στη γωνία.

Οπότε ας θίξουμε τώρα αυτό που προκαλεί, πραγματικά, γοερά κλάματα και ατελείωτα δάκρυα. Είναι αυτά που συμβαίνουν εδώ χάμω. Όχι το 1978 αλλά τώρα δα. Στην πολιτικο-ακτιβιστικά νεκρή χώρα μας, οι δήμαρχοι με αμφιλεγόμενη σεξουαλικότητα δεν στηρίζουν ανοιχτά το πράιντ και παρεμπιμπτόντως στον πρωτοχρονιάτικο λόγο τους αναφέρονται με ανακούφιση στη σφαγή της Γάζας για να αποφύγουν να αναφερθούν στο κάψιμο της Αθήνας. Για βουλευτές και βουλευτίνες με αμφιλεγόμενη σεξουαλικότητα, ούτε λόγος για ακτιβιστική δράση. Γενικά, όσοι και όσες ξέρετε τίποτα αιρετό που να έχει ασχοληθεί με ΛΟΑΤ δικαιώματα, δηλαδή με την πρόθεση να πλησιάσουν την πλήρη εφαρμογή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στείλτε μας δυο γραμμές.

Αυτή είναι η κατάσταση. Το ερώτημα είναι πού διάολο οφείλεται τέτοια συλλογική έλλειψη περηφάνιας για το άτομό μας και το φύλο του και την σεξουαλικότητά του. Στην τουρκοκρατία; Στον εμφύλιο; Στο βαλκανικό DNA; Μα πού; Άραγε πάει χέρι χέρι με άλλα εθνικά φριχτά ελαττώματα; Με τα ιατρικά φακελάκια που παίζουν δολοφονικά ανάλαφρα με σοβαρά άρρωστα άτομα των οποίων θίγεται το βασικό δικαίωμα της επιβίωσης; Με την αέρινη, καταστροφική ευκολία που φυτεύεται το βαμβάκι σε έναν κάμπο ρημαγμένο και εξαθλιωμένο από νερό χωρίς δεύτερη σκέψη για το δικαίωμα και την υποχρέωση της φύσης να υπάρχει;

Είναι ολοφάνερο ότι η σκέψη της βαρύτητας των συνεπειών της καταστολής της υπερηφάνειας και των αυτονόητων αλλά και αναφαίρετων δικαιωμάτων δεν είναι εθνικό σπορ. Τη σκηνή που ο Μιλκ ξεκαθαρίζει ότι δεν γίνεται να έχει γύρω του ακτιβιστές μέσα στο ντουλάπι την προσέξατε; Αυτή που δίνει το τηλέφωνο σ’ εκείνον τον κακομοίρη που δεν το είχε πει στον μπαμπά του; Για να δω τι έχω να αντιτάξω σ’ αυτό ως βαλκανική πανωλεθρία. Α, ναι. Κάπου από τα βάθη της μνήμης βγάζω το συμβάν εκείνο που ένας Μίστερ Γκέι Γκρης είχε κάποτε κάνει μήνυση γιατί κάποιο έντυπο τον είχε κατονομάσει. Έχει περάσει καιρός από τότε αλλά το σαγόνι πάλι πέφτει στο πάτωμα με γδούπο γιατί ήταν τόσο ελληνική αυτή η παράνοια. Θα μπορούσα να αντιτάξω και το ότι η ΛΟΑΤ κοινότητά μας σημείωσε απούσα ως επί το πλείστον από τα γεγονότα της Αθήνας, με κάποιες φωνές κιόλας να λένε ότι μιας και δε μας δέρνουν πια οι μπάτσοι δε μπορούμε να στραφούμε εναντίον τους.

Περί περηφάνιας ο λόγος και ο μεγάλος εθνικός καημός λοιπόν. Ας το γιορτάσουμε το φεστιβάλ της και φέτος, αλλά αυτή η λεξούλα στη γλώσσα μου δεν πείθει ακόμα. Παραείναι μέλι-γάλα τα πράματα και η πίπα πάει σύννεφο.